Leiders Onderwijs Innovatie

LearningLab voor projectleiders onderwijsinnovatie

Continu verbeteren in onderwijsinnovatie is als spelen met Barbies...

14-02-2020 - Astrid Prins, Josca Snoei, Remo Coppoolse

Astrid Prins*, Josca Snoei**, Remco Coppoolse**

* Senior beleids dviseur UMC-U

** Consultants teaching & Learning Network HU


“Wat heb jij vandaag gedaan op je werk? In plaats van het gebruikelijke antwoord van vergaderen, colleges geven, studenten begeleiden was het antwoord deze keer wat opmerkelijker. “Ik heb vanmiddag met Barbies gespeeld!”,


De Masterclass Organiseren van Onderwijsinnovatie stond in januari in het teken van een spel waarmee we leerden over continu verbeteren. Astrid Prins nam ons mee in haar, al 10 jaar durende, reis van continu verbeteren in het ziekenhuis. Ze heeft ons de basisprincipes van het continu verbeteren laten ervaren met een spel waarin barbies de hoofdrolspelers speelden in een stroperig ziekenhuisproces. Vervolgens hebben we de besproken wat de principes uit dit spel betekenen voor onderwijsinnovaties.  


Continu verbeteren

De basis van het continu verbeteren is zoveel mogelijk waarde creëren voor je klant. Hierbij is het in eerste plaats essentieel om te weten wat je klant belangrijk vindt. Als patiënt wil je bijvoorbeeld snel, goed en veilig geholpen worden, waarbij het ziekenhuispersoneel je kundig en aardig behandelt. Ieder van ons die ervaring heeft als patiënt weet dat hier in de dagelijkse praktijk nog terrein te winnen is. De tijd wordt soms gestoken in onnodige en niet waarde toevoegende activiteiten. Deze niet waarde toevoegende activiteiten noemen we verspillingen. Door het in kaart brengen en bestrijden van de verspillingen blijft er meer tijd over om waarde te creëren voor de klant. Eigenlijk is het principe dus heel logisch en dat is het continu verbeteren ook. Het zijn veelal open deuren, maar onze ogen staan er niet altijd open voor, omdat we (te) druk zijn met ons dagelijks werk.


Het Barbiespel

Bij dit spel vertegenwoordigen de Barbies de patiënten en wij mochten ons inleven in de rollen van behandelaar, transport, huisarts, laboratorium medewerker en administratief medewerker.

In twee groepen, gingen we aan de slag in de fictieve  ziekenhuizen HUMC en Who Cares. We gingen de uitdaging aan om in drie spelrondes de verspillingen uit het proces te halen en te voldoen aan de klantwensen. Daarnaast was het ook de bedoeling dat de medewerkers tevreden waren en dat we als ziekenhuis financieel gezond waren. Tussen elke ronde kregen we de mogelijkheid om verbeteringen door te voeren.


Na de eerste spelronde was het een grote chaos, Barbies lagen op elkaar gestapeld in de wachtkamer, de doorstroom in het ziekenhuis was slecht, en er was geen enkele nota gedeclareerd bij de zorgverzekering. Iedereen was met zijn eigen afdeling bezig en ondanks dat een rennende koerier de afdelingen met elkaar probeerde te verbinden, bleef het chaotisch. Dit kwam omdat het personeel te veel administratieve taken had en de patiënten maar bleven binnenstromen. Na het doorvoeren van enkele verbeteringen verliep de tweede ronde al iets beter, maar zagen we op andere plekken de Barbies zich ophopen. Wel kregen we samen beter zicht op het totale proces en konden daardoor gerichter verbeteringen doorvoeren. In de derde en laatste ronde hebben beide groepen de doelstellingen behaald en werden het winstgevende ziekenhuizen met tevreden stakeholders!


Wat heeft het spel ons geleerd 

Wat hebben we ‘continu verbeterd’ waardoor we in drie rondes tot een goed draaiend ziekenhuis kwamen?

De vertaling naar onderwijsinnovaties

Wat heeft het Barbie-spel, dat zich afspeelt in een ziekenhuiscontext, ons geleerd over onderwijsinnovaties binnen het hoger onderwijs? We zien veel overeenkomsten, want ook in onderwijsinnovaties geldt:

Tot slot de boodschap die Astrid ons wil meegeven: “het continu verbeteren is echt een reis, er zijn vele wegen, er zijn vele hulpmiddelen. Het belangrijkste is om op pad te gaan en niet blijven steken op het uitstippelen van een route. Je weet toch niet voor wat er op je pad gaat komen. En elke verbetering die je doorvoert is er een!

Reacties

Mogelijk ook interessant

Dynamisch management in onderwijsinnovatie

Onderwijsinnovaties leiden vaak niet tot het beoogde resultaat. Een van de belangrijke oorzaken is de gekozen veranderstrategie. De dominante veranderstrategie, zeker in het hbo, is een lineaire benadering zoals een project-aanpak. Deze aanpak gaat voorbij aan de onovoorspelbaarheid van het...

Lees verder
Let the game begin! Spelen in onderwijsinnovaties

Stuck in an innovation you can’t get out of

Een groep ontwikkelaars werkt aan een onderwijsinnovatie. Ze hebben een ontwikkelopdracht gekregen vanuit de projectorganisatie en gaan daar in eerste instantie met veel enthousiasme mee aan de slag. Er ontstaan individueel prachtige...

Lees verder
Op ontdekkingstocht met opleidingsmanagers bij onderwijsinnovatie: design thinking deel 2

Dit is deel twee in de reeks: op ontdekkingstocht met opleidingsmanagers bij onderwijsinnovatie. Een ontdekkingstocht gericht op lastigheden en oplossingen die lijnmanagers in onderwijsinnovatie ervaren. De methodiek van design thinking helpt ons in deze ontdekkingstocht. In onze eerste blog hebben...

Lees verder
Bouwstenen voor het organiseren van onderwijsinnovatie

Veel onderwijsinnovaties leiden niet tot de beoogde uitkomsten. Over de oorzaak van het uitblijven van de uitkomsten is nog geen eensluidendheid in de literatuur. Een van de verklaringen is dat vooraf niet goed is nagedacht over de organisatie van de...

Lees verder